Aguillóns de Cariño
Rochedos de trileucos saíntes.
Pregos milenarios dun voluble litoral.
Lindeiro axitado do Cabo Ortegal.
Unllas emerxentes de mares bravíos.
Aguzados penedos de indómitas augas.
Cons vixías de impoñentes cantís.
Recuncho máxico de sete vidas.
Tuneadas penas por creativas aves.
Arestas xordidas entre o ceo e a sal.
Desafío argallante de atopadas correntes.
José do Neto.
A ti marinero...
Tú marinero, que sales sin miedo a la mar.
Tú marinero, que dejas mil sueños atrás.
Tú marinero, que miedo y alma,
has dejado atrás.
Tú marinero, que días y noches estás.
Tú marinero, que fuerza y corage,
por bandera llevas.
olvidar....
Luisa Hernández Balado.
Esta entrada, se la quiero dedicar a nuestra gente, gente que perdió la vida en el mar, y aunque en cuerpo no esten presente, su alma con nosotros siempre va a estar. NUNCA OS OLVIDAREMOS.
Romeiro ao Lonxe
ResponderEliminarLuar na Lubre
Romeiro hei de ir lonxe ao San Andres
con herbiñas de namorar,
dareille a quen alén mar está
o aloumiño do meu amor.
Hei de vestir a camisa de liño
que ela teceo para min
con herbiñas de namorar;
anda o lagarto azul e souril
a acaroar mapoulas bermellas,
nacidas de fusís,
co aloumiño do meu amor,
alleo á guerra e ao seu tambor.
Morto ou vivo hei volver á terra
que ela andou canda min
con herbiñas de namorar;
chouta o mascato polo cantil
a vela-lo adro familiar,
ala lonxe, na fin,
co aloumiño do meu amor.
Cabo do mundo, ó pé dun aguillón
doeme a guerra ruín
entre herbiñas de namorar;
corvo mariño voa xentil
o amilladoiro a levantar
e pan santo a colorir
co aloumiño do meu amor.
Romeiro hei de ir lonxe ao San Andres
con herbiñas de namorar,
dareille a quen alén mar está
o aloumiño do meu amor
Moi bonito....nunca lin nada asi (Y)
ResponderEliminar